Panie Dyrektorze, Twoje życie tak nagle się skończyło, nikt z nas się tego nie spodziewał, tryskałeś zdrowiem, radością, humorem  i nagle ….... pozostała tylko pustka i wspomnienie.

…Tu Ciebie nie ma, lecz jesteś przecież…

i pozostaniesz w jasnym świecie,

jest coś, co mrokom się opiera,

jest pamięć.

A ona nie umiera…

Dziękujemy Ci, Drogi Dyrektorze, Nauczycielu, Przyjacielu, że byłeś z nami.

Żegnamy Cię w wielkim smutku, ale także z wiarą w sercu, że to czego nas uczyłeś, co do nas mówiłeś nie przeminie.

Dziękujemy Ci za to, że byłeś  pośród nas.

Nigdy nie lubiłeś wielkich przemówień i patosu nasze słowa są więc najprostsze, płynące z naszych serc.

My Twoi uczniowie, Twoi przyjaciele i Twoi współpracownicy, wszyscy będziemy o Tobie pamiętać, bo:

„nigdy nie umiera ten, kto trwa w pamięci żywych”.

Wspominamy Cię jako wspaniałego, pełnego pomysłów człowieka, z którym spędziliśmy wiele cudownych chwil w szkole, na kółku fotograficznym, na wycieczkach, na rajdach rowerowych, których byłeś wielkim pasjonatem.

Wspominamy niezliczone sytuacje, kiedy służyłeś  nam pomocą – zawsze mogliśmy liczyć na Twój uśmiech i profesjonalną radę w rozmaitych sytuacjach.

Pamiętamy z jaką łatwością skupiałeś wokół siebie młodzież, z jakim zapałem i radością udzielałeś wszystkim porad i wskazówek, jak chętnie dzieliłeś się własnym doświadczeniem.

Nawet ulubione przez Ciebie słowo „brzydale” w Twoich ustach brzmiało ciepło i miło, jak „prawdziwa poezja”.

I tak nagle odszedłeś, … że  pozostaje nam tylko powtórzyć za poetą:

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą

Zostaną po nich buty i telefon głuchy (…)  potem cisza normalna (…)